شکستگی این سلام

بستگی به آن پرنده ای ست

که سنگ را

یک روز دنگ زدی  و

دل زدی به این پنجره

حالا

بیا و ببین

بدون هیچ آئینه ای

چگونه

این اتاق را

به فردا ببرم

۲-

انديشه اي ،

رسوخم نمي شود

مگر،

ترنم سبز دانه اي

فصل مورچه ها را

ببرد

به چهارخانهء پيراهنم

چگونه مي گذرد؟

زمستان مورچه ها و دانه ها

ما كه عددی نباشيم

براي زندگي

نفسي

براي هر چه بكشيم و به جايي نرسيم.

                                                                                       (رضوان)دلتا

هزارهء تاریخ گلها

شقایق تکرار می شوند

فرزند نازدان گلهای ترانه،!!

با هر صدایی تو را بخوانم

افشرده های آواز

بغضی ست

که بر دامن من جفت گیری میکنند

                                                                                   (رضوان)

دستم نمی رسد

در تیر باران ابرها

هفت آسمان

زیر پا بگذارمت

یک تکه سیب از ضلع شمالی ات

وامانده در دستهای شرقی ام

تا هفت آسمان

بلکه هم بیشتر،

گیسوانت را

رشته – رشته

خیالم راحت ببافم

میان دو انگشت

دکمه های بارانی ام

اگر هم نبندم

عصیان عجیبی ست

بی چتری

برای سفرهای تا ماه

                                               (دلتا)

چشمهای تو شمشیریست

از دو پهلو

وقتی که برمی گردی

به انار دستانم

دلم توی دستم است و می گردم

به سمت نگاهت

که آرامش بعد ار دلهره هاست.

وقتی که برمی گردی

این ماهی کوچک

قرمز هم اگر نباشد

می تپد توی تُنگ  تَنگ

توی دستم

تا روبروی حرمت تو قیام کند و

دست بر سینه بکوبد:

السلام و علیک یا چشمهای قشنگ

یا مانده در گلوی تو یک شاخه از تفنگ

تیرم نمی زنی، سیرم نمی شود ، خدا !!!!!

هر چه که راه میروم در کوچه های تنگ

و از ایستگاه قطار فردا

یک صندلی برای چشمهای تو

یک جای پا

برای مقابلت

 که بنشینم

در چشمهای تو

یک صندلی برای سفرهای

نرفته

تا هنوز.

                                              (دلتا)

دیر آمدم و بی بهانه نبود  این دیری

چند هفته ای در سوگ از دستم رفتن دفتر شعرم بودم و دومین دفتر شعرم احتمالا به ملکوت اعلا پیوست.

از آنجا که آدم زرنگ و با هوشی ام معمولا یک نسخه از شعرهایم بیشتر نگهداری نمیکنم مبادا که فضائی اشغال کند و این دفتر هم که حاصل شبهائی که ... حالا بی خیال.. از دستش دادم و با اینکه هنوز نا امید نشده ام اما امیدی هم ندارم که برگردد سر زندگی خودش.

دستی به دلم نیست این روزها ،و این شعر هم شاید همین را بگوید و ...

از دیر آمدنم ببخشایم.

****

می ترسم که دستم

ولی بوی یوسف نمی دهد

که بیاندازی دور گردنت

خواب دیده ام

لیلی!

خواب دیده ام :

تو جایت را

شبیه زنی عوض کرده ای

و من

جامه ام

از قبل پاره کرده  بودم

و حتی کفشهایم

به حرمت دستهای تو ،

لیلی!!

من می دوم

که بمیرم

یا- نه – که – بگیرم

حتی اگر بدون سلامت،

دستها را

از همان دور

برایت می تکانم

                                                                            (دلتا)